Caren & Reina

23 Jul 2012

5 dagen in Z-A


 

We zitten hier nu 5 dagen! (vandaag is dag 6)
Zijn al een klein beetje gewend, maar kijken nog wel op van hoe de dingen gaan hier!
Het is zo'n andere wereld!

 

Na een lange vervelende en vermoeiende vliegreis zijn we eindelijk aangekomen in Zuid-Afrika!
Bright haalde ons op van het vliegveld en vloog ons  (ja rijden kan je het niet noemen) naar het weeshuis.
Ze rijden hier LINKS! En met alle bergen en dalen is het een waar avontuur! Ook het gegeven dat er soms auto's midden op de snelweg stilstaan ten gevolge van pech maakt het er niet minder spannend op.
Aangekomen bij het weeshuis worden we warm ontvangen door Russel & Precious en alle kids!
Er wordt voor ons gezongen en gedanst en zelf moeten we ook aan de echte Zulu-dans geloven, ook al bakken we er niks van. Ze hebben tekeningen gemaakt waarop staat: Welkom home Caren & Reina!

De volgende dag hebben we de ochtend vrij om te wennen aan de kinderen en het leven hier (niet dat je dat in 1 ochtend voor elkaar krijgt, eigenlijk zijn we ngo steeds niet helemaal gewend). Russel geeft Reina even snel een rondleiding en ondertussen komen de kinderen van de creche komen enthousiast naar ons toe. Dus daar hebben we 's ochtends eenbeetje mee gespeeld ( en zij met ons!! ). Ons haar is een feest en ook het feit dat onze hoofdhuid zo wit is, is hilarisch.
's Middags komt Bright ons ophalen om eten op te halen bij Focus on iThemba, en dat uit te gaan delen bij de mensen die het 't hardst nodig hebben. Waar je dan in terrecht komt is onvoorstelbaar. Een huis wat niet af gebouwd kan worden omdat het geld op is. Als je dan ziet hoe de kinderen slapen, dan voel je je toch wel even raar. met zijn vieren in een bed, met een rammelend dak daarboven. Niet goed.
Ook geven we eten aan een moeder met hiv en haar zoon die ook hiv heeft.
De verhalen die Bright ons verteld over de arme mensen lijken erg op elkaar. Het grote probleem is werk ( wat er niet is ) dus geen geld en geen eten. Vaak zijn vader en moeder overleden aan AIDS, waardoor de kinderen of alleen leven, of bij iemand anders als ze geluk hebben. Nouja geluk, die ander is vaak een oma / familielid of buurtbewoner die het zelf ook al niet zo best voor elkaar had. Maar zelfs als je niks hebt hier, dan deel je het nog met anderen die ook niks hebben.


De volgende dag gaan we met Bright op pad om brood uit te delen.
Ook hierbij voelt het raar, omdat je gewend bent om het zo goed voor elkaar te hebben. Mensen zijn erg blij met het brood, want dat schijnt hier nogal duur te zijn. De buurt waarin we rijden is erg arm, en het ziet er allemaal rommelig uit. Vuilnis wordt niet opgehaald bij de deur,maar wordt gewoon aan het eind van het erf gedumpt. Of langs de kant van de weg, of waar dan ook. Overal zie je hier vuilnis.
Niet gigantisch veel, maar Nederland is ineens een super schoon land met mooie groene bermen. 
Ook nemen we tegelijkertijd met het brood uitdelen een kijkje bij de groente tuinen.
Russel zijn groente tuin ziet er goed uit! Hij is ook heel trots op de wormen die hij 'kweekt' in zijn mini-komposthoop.
De tuin van gogo Lillian ziet er iets minder florisant uit. Een beetje dor (maar alles hier is dor, aangezien het winter en dus overal droog en dor is) maar er staan wel tomaten, kool en wortels in.
Haar creche is nog niet af, er moet nog een dak op en een vloer in. Er wordt dus geen gebruik van gemaakt. Misschien is dit een goed doel om ons sponsor-geld aan te besteden!
De tuin van de ouders van Bright staat er super mooi bij! Er ligt een geultje langs de tuin, waardoor water stroomt. Ook hier staan wortels, kool, tomaat en radijs (?) in. De creche ziet er mooi uit, met lieve kindjes die aan het slapen zijn. Het extra hokje wat ze ook gebruiken als creche en voor de opslag van creche-spullen is krakkemikkig. Maar Bright is dan ook opzoek naar haar eigen stuk land, dus als dat er is zal daar ook wel verbetering in komen.
Ook bij gogo Happy is een groente tuin die er mooi uitziet. Weer zien we wortels, tomaten en kool.

's avonds is het onze beurt om te koken! Russel heeft aangegeven dat hij spaghetti bolognese heel erg lekker vindt, dus gaan wij met Bright naar de supermarkt om boodschappen te doen.
Het is een succes ( we zijn er zelf ook blij mee )!

Het weekend hebben we gebruikt om te spelen met de kinderen!
Wat een moeilijke namen! Nog steeds weten we ze niet allemaal, maar we zijn al een heel eind.
Ook Steve is er in het weekend (hij helpt Russel & Precious ook met van alles en nog wat ) en hij heeft Thulisile meegenomen ( een doof meisje wat door de weeks op een dovenschool zit ).
Wat een groot succes was, waren de ballonnen die we meegenomen hebben van huis! En dan vooral het feit dat je die kunt vullen met water en dan kan overgooien! Geweldig vonden ze het, ze wilden er steeds meer. Maar we moesten wat ballonnen overhouden voor de verjaardag van Precious, 4 augustus.

Zondag zijn we nog even bij de 'netball'-wedstrijd van Samke gaan kijken. Helaas verloren ze.
Aan het eind van de middag gingen Steve & Thulisile weer weg.

Wat ik nog het meest vreemde vind aan het leven hier, is dat ze wel tv's, dvd-spelers en mobieltjes hebben, maar dat ze niet elke dag genoeg geld hebben om eten te kopen.
Vandaag doen wij ook boodschappen voor Russel & Precious, omdat ze er niet genoeg geld voor hebben omdat Russel nu niet werkt. (Waarom hij niet werkt, ik denk dat hij zich niet goed voelt. Hij is erg moe, en dat kun je ook aan hem zien. Hij heeft hoofdpijn, en kiespijn. Wat voor werk hij doet, weten we eigenlijk niet. Het weeshuis leek me werk genoeg. )
Maar goed, als je niet genoeg geld hebt om te eten, dangooi je die tv toch het raam uit?
Zou toch aardig schelen in de kosten zou je zeggen.

Caren vindt de taal het meest rare hier. Ze maken een rare 't'-klank en klakken met hun tong. Het is niet na te doen, zelfs de namen spreken wij niet helemaal goed uit. Maarja, zij de onze ook niet :)

Russel vertelde ons dat de scholen in de buurt niet goed zijn.
Hij vroeg ons om geld in te zamelen zodat hij een auto kan kopen en de kinderen 's ochtends naar scholen kan brengen die beter zijn maar ook verder weg zijn. ALs je hoort dat 2 jongens uit het weeshuis al 3 jaar naar school gaan en nog maar net hun naam kunnen schrijven omdat Russel & Precious daar met hun mee bezig zijn, dan vraag je je af wat er gebeurd op zo'n school!
Waar betaal je dan schoolgeld voor? Waar betaal je dan duur geld voor zodat ze een uniform aan kunnen? Je zou ze haast thuis houden en zelf les gaan geven, maar dat is ook een onmogelijke opgave met de creche en alle verschillende niveau's en leeftijden.

Wanneer we weer wat schrijven weten we niet, maar we zijn nu wel zo ongeveer uitgeblust.
Tot snel!

Groetjes Caren & Reina

 

Reacties: